Dag 6. Gisteren hadden we bij Wat Chaiwatthanaram een kaartje voor het hele Historical park gekocht en dat omvat in feite het historische centrum op het eiland van Ayutthaya. Meer dan ruïnes zijn er na de verwoestingen door Birmese strijdkrachten in 1767 niet van overgebleven. Maar het is een uitgebreide archeologische vindplaats, waarvan delen zijn gerestaureerd en gereconstrueerd, en staat in zijn geheel op de Wereld Erfgoedlijst. Het WHC geeft op zijn website een mooie samenvatting van het historische en culturele belang van Ayutthaya als tweede hoofdstad van het Siam-rijk. Het is teveel om allemaal te zien, zeker in ons tempo, maar gelukkig hadden we onze taxi. Mr Aum zou ons vandaag naar een vijftal tempels brengen: Wat Mahathat, Wat Phrasisanpeth en de naastgelegen Wihan Phra Mongkhon Bophit in het historische park en daarbuiten naar Wat Yai Chai MongKhon en Wat Phanan Choeng.
Wat Mahathat bevindt zich in het centrum en was een koninklijke tempel waar heilige relikwieën van Boeddha waren. Het was dus een belangrijke tempel. Koning Borommarache I begon de bouw van de grote prang in 1374 en deze hoofdprang werd in daarop volgende tijden door andere koningen uitgebreid o.a. met zuilengalerijen. Instorting en renovatie viel de pagode ten deel totdat deze na de val van Ayutthaya verlaten werd en in verval zou raken. Het duurde echter tot 1911 dat tijdens de regering van koning Rama VI de prang zou instorten. Alleen het symmetrische grondvlak met de grote trap is bewaard gebleven.
De Koninklijke Vihara (Royal Sermon Hall) is op dezelfde aslijn gebouwd als de Main Prang en stond daarmee, evenals de Ubosot, in verbinding.
Wij vonden al snel het Boeddhahoofd, dat op en tussen de wortels van de grote Bodhiboom rust en waaraan de tempel waarschijnlijk het meest zijn bekendheid dankt. Waarschijnlijk is bij de onthoofding van de boeddhabeelden door de Birmezen dit hoofd naast een jonge bodhiboom gevallen en er door de jaren heen door omarmd.
Wij hebben ongeveer een uur op het tempelcomplex rondgelopen en vonden het indrukwekkend. De torens of pagoda's die een beetje de vorm van een maiskolf hebben, worden prang genoemd. De torens in een soort klokvorm met een spits heten chedi's of stupa's. Hier en daar ontdekten we nog versieringen of beelden uit de oude tijd.
Rond half 11was het warm maar niet onaangenaam; desondanks erg prettig om even door mr Aum naar de volgende tempel gebracht te worden. De toegang naar Wat Phrasisanpeth en Wihan Phra Mongkhon Bophit voert door dezelfde poort en over dezelfde paden. Ze liggen naast elkaar. De maquette van Phrasisanpeth geeft een overzichtelijk beeld van het ooit schitterende tempelcomplex.
_bew..jpg)
We komen bij de Chom Thong Throne Hall (noordoosten van het terrein), waarschijnlijk de plaats waar de koning kwam om naar de preek te luisteren.
Het was heerlijk om hier nog in het ochtendlicht rond te lopen en te genieten van de serene rust die er heerste. Het hele complex is omgeven door een muur met een poort naar ieder van de vier windrichtingen.
Op Thailandblog vond ik weer interessante achtergrondinformatie over Wat Phra Si Sanpeth.
Deze wihan (ofwel viharn ofwel preekzaal) is nog volop in gebruik en herbergt gewoonlijk het gelijknamige Boeddhabeeld, een van de weinige die de verwoesting in 1767 hebben overleefd. Het zittende Boeddhabeeld is ca. 13 m hoog en oorspronkelijk gemaakt van brons en baksteen, later bekleed met bladgoud. Voor de tempel stond evenwel een groot bord dat Phra Mongkhon Bophit tijdelijk afwezig was. Binnen vonden wij vooral de historische fotoserie van de verwoeste tempel en de restauratie van dat alles interessant.
Meer informatie op deze architectuur website
Voor het vervolg van onze tempeltocht :
Geen opmerkingen:
Een reactie posten