Bangkok tot ziens, òp naar Ayutthaya en de eerste tempel: Wat Chaiwatthanaram

Uitgenodigd door de familie hebben we ons verblijf in Bangkok feestelijk afgerond met een dinercruise op een van de partyboten die van Asiatique Riverfront vertrekken. Op de plaats waar vroeger de grote haven was, zijn de dokken en oude pakhuizen omgebouwd tot een enorm, modern winkelcentrum met een mix aan allerhande winkels, horeca, cultuur etc. Het was een fijn weerzien met de familie en op het bovendek hadden we een geweldig uitzicht op de uitgelichte gebouwen van het moderne en oude Bangkok en de mooie Rama-VIII-brug. Aan het eind van de avond hebben we afscheid genomen in het vooruitzicht dat we elkaar over een week terug zouden zien. 

17 januari, dag 5. Eveneens door de familie geregeld: een privétaxi voor de komende dagen, waardoor we dus heel luxe met een bij hen goed bekende privéchauffeur op stap zouden gaan. We hebben hiervoor gekozen met name omdat onze navolgende locatie bij de Erawan watervallen wat afgelegen zou liggen. Maar nu gingen we naar Ayutthaya 1,5 uur rijden ten noorden van Bangkok. En meteen hadden we plezier van onze luxe reisvoorziening, want we  hadden ruimschoots tijd over voordat we bij onze nieuwe accommodatie konden inchecken. Met mr Aum achter het stuur konden we heel efficiënt vast onze eerste tempel bezoeken. Want naar Ayutthaya ga je om tempels te zien.

Het is de oude hoofdstad van Thailand en het was meer dan 400 jaar een van de grootste steden van Zuid-Oost Azié en een regionale grootmacht voordat het in 1767 door Birmese strijdkrachten werd verwoest. Paleizen en tempels werden vernietigd en in brand gestoken, boeddhabeelden werden massaal onthoofd. Daarmee was het gedaan met de voorname rol van Ayutthaya en werd Bangkok de latere hoofdstad. In tegenstelling tot de (letterlijk) schitterende tempels die we in Bangkok hebben gezien, zagen we in Ayutthaya dan ook voornamelijk het kale steen- en stucwerk van de ruïnes in het historische centrum. Het oude centrum (historical park) van Ayutthaya ligt in feite op een eiland tussen 3 rivieren : de Chao Phrayarivier, die we inmiddels kenden van Bangkok, de Lopburi-rivier en de Pa Sak-rivier. 

Wat (= tempel) Chaiwatthanaram behoort tot het historical park, maar ligt iets buiten dit centrum op de westoever van de Chao Praya rivier. Bij aankomst dirigeerde een verkeersregelaar ons met fluit en vlag naar een parkeerterrein achter een aantal winkels tegenover het tempelcomplex, waar men traditionele kleding verkoopt/verhuurt om zo mooi mogelijk voor de dag en op de foto te komen. Wij hebben het aanbod maar afgeslagen! In de open lucht bij zo'n 34° op dit middaguur maakten we wel dankbaar gebruik van de gratis verstrekte parasols bij de entree. 

 

Koning Prasat Thong liet Wat Chaiwatthanaram in 1630 bouwen in Khmer-stijl. In de hoogtijdagen was dit een belangrijke koninklijke tempel en een crematieplaats voor leden van de koninklijke familie. Pas in 1987 is men begonnen met de restauratie van het complex. Evenals in Bangkok hebben hier in 2011 grote overstromingen plaatsgevonden die een aanslag vormden op de tempel. Opnieuw waren restauraties nodig. Het Historical Park staat inmiddels op de Wereld Erfgoed Lijst. 

Een mooi verslag van het WMF met talrijke details: https://www.wmf.org/projects/wat-chaiwatthanaram 

Over een verhoogde kade langs de rivier liepen wij naar de ingang van het tempelcomplex.

Een "wat" is eigenlijk nooit een enkel gebouw, maar een verzameling van gebouwen, door een muur afgescheiden van de buitenwereld. Het complex van Chaiwatthanaram is heel symmetrisch van opzet en heel overzichtelijk. We weten inmiddels dat de ubosot de wijdingshal voor de monniken is en gewoonlijk niet voor bezoekers toegankelijk. Een ubosot is te herkennen aan de bai sema's, dat zijn de grensstenen die de gewijde grond markeren. Op deze site was de ubosot (nr 6) het lage rechthoekige gebouw aan de oostzijde van het complex - op een lichte verhoging van baksteen. Langs de restanten daarvan lopend kwamen we op het "platvorm" (5) en stonden we voor de buitenkant van de galerij (3).

Wij liepen een stuk langs de galerij voordat we via een entree de verhoging betraden waar de centrale Prang (35m hoog, de vorm wordt wel vergeleken met een maiskolf ) wordt omringd door 4 kleinere prangs. Deze worden omgeven door een gaanderij met acht 8-hoekige torens (merus) en een galerij waar ooit (overdekt) 120 boeddhabeelden (overdekt) hebben gestaan. 

Een deel van de galerij met onthoofde boeddhabeelden. Als ik het goed begrijp verdienen de "merus" hun naam aan het feit dat zij dienden als crematorium voor de koninklijke familieleden. Anders worden deze torens chedis genoemd. In sommige merus waren nog restanten van boeddhabeelden, houten plafonds en sporadisch ornamenten te zien. Er zijn nog steeds restauraties gaande. Al deze bouwwerken en beelden hebben ook ooit geschitterd van goud en wat al niet meer. Wij vonden ze in hun kale baksteen- en stucwerk, van al deze glans ontdaan minstens zo mooi.

 

Terug naar de auto en mr Aum. Hij kent Ayutthaya goed en bracht ons onderweg in een leuke wijk naar een keurig en uitstekend restaurant, waar de airco en de vruchtendranken heerlijk koel en de pad thai geweldig waren. Onderweg naar Baan Thai House maakte hij ons attent op de avondmarkt met het voorstel om daar die avond te gaan eten. Prima idee! Maar nu gingen we eerst allemaal even uitrusten en opfrissen. 

Bangkok: Wat Pho

Van Grand Palace naar Wat Pho was ongeveer 10 minuten lopen. Wat Pho is een tempel van superlatieven: het is de oudste tempel (1788 op de plaats van een eeuwenoud tempelcomplex) en grootste (80.000 m2) van Bangkok. Er zijn hier meer dan 1000 Boeddha-beeltenissen, meer dan in welke tempel in Thailand ook. De meeste mensen komen evenwel voor de enorme Liggende Boeddha. De Phra Phuttha Saiyat is 46m lang en 15m hoog en is de beeltenis van zijn laatste moment voor zijn dood, op weg naar het nirwana.

De voetzolen van het beeld zijn ieder 3m hoog en 5m lang en zijn ingelegd met parelmoer. De afbeeldingen zijn de 108 symbolen van voorspoed en geluk van de Boeddha. Om dichterbij het beeld te komen en een foto van de kolossale Boeddha te maken moesten we in de rij aansluiten en dan was het ook nog een hele kunst om deze zonder allerlei andere bezoekers in beeld te krijgen. Je kunt achter de Boeddha om lopen. Daar staan ook 108 bronzen schalen op rij, waarin bezoekers muntjes kunnen doneren voor goed geluk. Na de viharn met de liggende Boeddha hebben we door het hele tempelcomplex gezworven. 

Een overschaduwde rustplaats voor bezoekers met een grote gong en een watertappunt. Een scheidingsmuur met bijzondere wakers en daarachter nieuwe pleinen, veel pagodes en paviljoens, tempels, een mooie binnentuin, we stapten door poorten steeds weer een nieuwe wereld binnen en ik raakte mijn gevoel voor richting kwijt. Behalve bij de liggende Boeddha en de drie grote stupa's van de koningen was het trouwens helemaal niet druk. Op de meeste pleinen heerste een serene rust.

In deze tempel waren mensen bijeengekomen om eer te bewijzen aan Boeddha en aan lange lage tafels aan de zijkant zaten monniken op een rij rustig te eten. 

Het Wat Pho complex bestaat uit twee ommuurde gedeelten, die gescheiden worden door een straat, de Thanon Chetuphon. Wij zagen de monniken naar de overkant vertrekken, waar hun woonvertrekken zijn.

Wij hebben nog de drie grote stupa's uitgebreid bewonderd, voordat we het complex verlieten. Wij liepen niet op parelmoeren voeten en waren ons zo langzamerhand goed bewust van deze lichaamsonderdelen. Het werd tijd voor een lichte lunch om weer op verhaal te komen en de omgeving van de tempel bood daartoe alle gelegenheid. Daarna hotel, zwembad, opfrissen en met de taxi naar het Asiatique Riverfront voor een riviercruise.

Voor nadere informatie verwijs ik opnieuw naar Wikipedia en thailandblog.nl. 

Thai Travelexpert is een commerciële organisatie, maar geeft wel veel extra informatie over Wat Pho.