Bangkok: Wat Phra Kaew en Grand Palace

Om de ergste drukte een beetje voor te zijn namen we om 8.30 uur een taxi van het hotel naar Grand Palace. Koning Rama I startte de bouw van het paleis in 1782, toen hij besloot de hoofdstad te verhuizen van Thonburi aan de westkant van de rivier naar Rattanokosin aan de overzijde. Mogelijk leek hem dat een veiliger positie ten opzichte van de Birmezen die eerder al (1767) Ayutthaya, de toenmalige hoofdstad van het koninkrijk Siam, hadden verwoest. Het terrein van Grand Palace is een groot terrein en herbergt binnen zijn muren niet alleen het Koninklijk Paleis en allerlei overheidsgebouwen, maar ook Wat Phra Kaew, de belangrijkste tempel.

Zoals we ook bij Wat Arun hebben gezien, is Wat Phra Kaew niet een enkel gebouw maar een heel complex van tempels en bouwwerken. Daarbinnen is de Ubosot, waarbinnen de Smaragdgroene Boeddha zich bevindt, de belangrijkste gebedsruimte. 

Hoewel wij helemaal niet zo van de goud en glitters zijn, werden we getroffen door de grootsheid en schoonheid van dit tempelcomplex - de sierlijke architectuur met de schitterende, veelkleurige decoraties en de verfijning daarvan zijn uitingen geweldig vakmanschap en een diepe culturele betekenis. In al onze westerse onwetendheid hebben wij ervan genoten. Nadere achtergrondinformatie laat ik graag over aan Thailandblog.nl en Wikipedia. Ik beperk me tot een fotoselectie.

Brede geplaveide (wandel)wegen leidden langs het complex van het Koninklijk Paleis, maar boden daartoe geen toegang. 

Het paleis en de overheidsgebouwen zijn in tegenstelling tot het tempelcomplex in strakwit opgetrokken. Vlakbij de uitgang bevindt zich het textielmuseum van koningin Sirikit. Zij is oktober vorig jaar overleden en dat is overal in de stad te zien aan de zwart-witte guirlandes aan hekken en poorten van overheidsgebouwen en tempels, als teken van rouw. 

Wij verlieten echter het paleisterrein en liepen langs de witte muren, waaraan je Grand Palace van buitenaf gemakkelijk kunt herkennen, naar ons volgende doel: Wat Pho.